Umm Al-Jimāl is een landelijke nederzetting in het noorden van Jordanië, die rond de 5e eeuw na Christus organisch groeide op de plek van een eerdere Romeinse nederzetting en bleef functioneren tot het einde van de 8e eeuw. De site bevat basaltstructuren uit de Byzantijnse en Vroeg-Islamitische periodes, die de lokale bouwstijl van de Hauran-regio vertegenwoordigen. Sommige vroegere Romeinse militaire gebouwen werden hergebruikt door latere bewoners. De nederzetting maakte deel uit van een breder agrarisch landschap met een complex watersysteem dat landbouw en veeteelt ondersteunde. De oudste gebouwen die zijn ontdekt in Umm Al-Jimāl dateren uit de 1e eeuw na Christus, toen het gebied deel uitmaakte van het Nabateese Koninkrijk. Een rijke verzameling inscripties in het Grieks, Nabatees, Safaitisch, Latijn en Arabisch, die over vele eeuwen verspreid zijn, geeft inzicht in de geschiedenis van de plek en toont veranderingen in de religieuze overtuigingen van de bewoners.