De stad As-Salt, gebouwd op drie dicht bij elkaar gelegen heuvels in het Balqa-hoogland van west-centraal Jordanië, was een belangrijke handelsverbinding tussen de oostelijke woestijngebieden en het westen. Tijdens de laatste 60 jaar van de Ottomaanse periode bloeide de regio door de komst en vestiging van kooplieden uit Nabloes, Syrië en Libanon die hun fortuin maakten in handel, bankieren en landbouw. Deze welvaart trok bekwame ambachtslieden aan uit verschillende delen van de regio. Zij werkten aan de transformatie van de bescheiden landelijke nederzetting tot een bloeiende stad met onderscheidende lay-out en architectuur die wordt gekenmerkt door grote openbare gebouwen en gezinswoningen gebouwd van lokale gele kalksteen. De stedelijke kern van de site omvat ongeveer 650 belangrijke historische gebouwen die een mix zijn van Europese art nouveau en neokoloniale stijlen gecombineerd met lokale tradities.
De niet-gesegregeerde ontwikkeling van de stad is een uitdrukking van de tolerantie tussen moslims en christenen. Ze ontwikkelden speciale tradities van gastvrijheid, die onder meer tot uiting komen in speciale gastenverblijven en het sociale zekerheidsstelsel ‘Takaful Ijtimai’. De Gouden Eeuw van As-Salt's ontwikkeling ligt tussen 1860 en 1920.
