Artikel
Artikel
Over deze foto
Hunebed D21 bij Bronneger. (Foto: Jannes van Echten)

Unesco verlengt geoparkstatus Hondsrug

Unesco verlengt geoparkstatus Hondsrug

Unesco verlengt geoparkstatus Hondsrug

Het gebied De Hondsrug behoudt de komende vier jaar de status van Unesco Global Geopark. In 2013 ontving het gebied de Unesco-geoparkstatus voor een periode van vier jaar. Na een evaluatie is een positief advies voor verlenging uitgebracht.

Van Es: “Geopark de Hondsrug is een gebied van bijzondere geologische en landschappelijke waarde. De Unesco-status zet het gebied internationaal op de kaart en benadrukt de inspanningen van de Hondsrug voor het ontsluiten van geologisch erfgoed, het bieden van educatie en informatie, het versterken van de regionale identiteit, en de bijdrage aan duurzame ontwikkeling. Verlenging van de Unesco-status is een erkenning van de structurele ontwikkeling van het Geopark die ook voor de komende jaren bestendigd moet worden.”

Eisen

Wat opvalt is dat de eisen die Unesco aan geoparken stelt steeds verder worden aangescherpt. Van de 35 herbeoordeelde gebieden hebben 12 een gele kaart ontvangen;  meer dan een derde. Deze geoparken dreigen hun status kwijt te raken en zij zullen zich binnen twee jaar extra moeten inspannen om de Unesco-status te behouden.

Aanbevelingen

De Hondsrug kreeg van Unesco een aantal aanbevelingen mee. Met name de educatie over het gebied op basisscholen, en die van gidsen kan verder worden verbeterd. Ook het verhaal van het ontstaan van de ruggen vraagt om betere uitleg naar bezoekers. In 2021 vindt de volgende evaluatie plaats. 

De Hondsrug: een uniek gebied

De Hondsrug is een geologisch, ecologisch en cultuurhistorisch rijk en uniek gebied. Het is 150.000 jaar geleden ontstaan door een gigantische ijsmassa die het vlakke landschap veranderde in heuvels, dalen en stromende beken. Je vindt er hunebedden, grafheuvels en restanten van karrensporen. De hooggelegen esdorpen met hun karakteristieke Saksische boerderijen ademen de sfeer van het leven van kleine boerengemeenschappen uit het verleden. Aan de oostkant bevinden zich de veenkoloniën ontstaan door het afgraven van veen dat na droging als brandstof (turf) werd verkocht.