Column Andrée van Es: Persoonsgegevens

OPINIE – Andrée van Es schrijft in haar column over de big data-samenleving en de nieuwe privacywetgeving, de AVG. ‘Moeten we nu aan iedereen toestemming vragen of ze gefotografeerd mogen worden in de zaal?’

AVG

Het toeval wil dat ik bestuurder en toezichthouder ben bij diverse organisaties. In de zorg, in de culturele en onderwijssector, bij de advocatuur. En hoe uiteenlopend ook, iedere organisatie piept en kraakt en blaast onder de last van wat heet de AVG, de Algemene Verordening Gegevensbescherming, die 25 mei van kracht wordt. Vanaf die datum dient men te voldoen aan de regels van deze verordening, waarin gedetailleerd wordt voorgeschreven hoe men met persoonsgegevens dient om te gaan.

Schandalen

Het lijkt een te wonderlijke samenloop van omstandigheden. In deze weken bieden mensen, aangevuurd door Lubach en de schandalen rondom Cambridge Analytica, verontwaardigd aan de lunchtafel tegen elkaar op: ‘hoe weten ze nou dat het nog vijf minuten naar mijn huis is’? ‘Ik wil niet in een vakje staan van homomannen’, ‘Ik blijk bij 80 websites bekend te zijn’ , ‘ik krijg reclame voor iets waar mijn man in geïnteresseerd is’, ‘ze denken dat ik heavy metal fan ben’.

Big data

Het bewustzijn over de big data-samenleving gaat met sprongen vooruit, zij het dat het daadwerkelijk opzeggen van het fb-account een te grote of te gecompliceerde stap is. Het Waterloo of misschien beter de windmolens voor Don Lubach wellicht.

Bureaucratie

Maar dan die AVG. In hetzelfde lunchtafelgesprek op vele kantoren wordt moeiteloos de stap gemaakt naar de verstikkende bureaucratie van de persoonsgegevensbescherming. ‘Moeten we nu aan iedereen toestemming vragen of ze gefotografeerd mogen worden in de zaal’, ‘ze gaan nu visitekaartjes maken met op de achtergrond aanvinkvragen als: ik wil wel/geen nieuwsbrief ontvangen, ik wil wel/ niet gebeld worden met een verzoek te komen spreken, ik wil wel/ niet in uw adressenbestand’.

Geruststelling

Vooral dat laatste is een geruststelling voor de ontvanger van het visitekaartje. Ik voel me altijd schuldig als ik na verloop van tijd toch weer een stapeltje kaartjes de prullenbak in schuif, zonder de gegevens in mijn adressenbestand te hebben opgenomen. Dat hoeft niet meer, het is de koninklijke weg voor het kaartje!

Curling

Maar voor de rest krijg ik toch vooral het zeer onbehaaglijke gevoel dat binnen met grote precisie een curlingwedstrijd gespeeld wordt volgens de regels, terwijl buiten tegelijkertijd een orkaan en een oorlog woeden. En, dat is volkomen nieuw voor een wereldverbeteraar, ik sta met lege handen.

Met het ‘Communicatie en Informatie’-programma probeert UNESCO kennisgemeenschappen op te bouwen, toegang tot informatie te verzekeren, ICT als middel tot ontwikkeling te stimuleren en de persvrijheid te bevorderen.

Meer berichten