Immaterieel erfgoed

Tradities en rituelen vormen een band met ons verleden en zijn onderdeel van onze identiteit: ze laten zien wie we zijn, waar we voor staan, en waar we vandaan komen. Dat willen we doorgeven aan ons nageslacht, of het nou gaat om tradities, zang, theater, dialecten of ambachten.

Gangansullae, een Koreaanse oogst- en vruchtbaarheidsdans. Een foto uit de periode 1891-1930 (fotograaf onbekend) en een foto uit de tweede helft van de twintigste eeuw (© unesco)

Bedreiging en bescherming

Maar immaterieel erfgoed wordt wereldwijd bedreigd: dialecten en talen sterven uit, ambachtelijke kennis gaat verloren, mondelinge tradities verdwijnen. UNESCO wil immaterieel erfgoed daarom promoten en beschermen. Ze doet dat door activiteiten te organiseren, die zijn vastgelegd in een verdrag. Meer dan 100 landen hebben ’s verdrag voor het behoud van immaterieel erfgoed inmiddels ondertekend. Met het verdrag zeggen de lidstaten toe hun eigen immateriële erfgoed in kaart te gaan brengen, te zorgen voor documentatie erover, en de bevolking te informeren. Ook zullen ze in het onderwijs aandacht besteden aan het behoud van dit erfgoed.

Advies Nationale unesco Commissie

De Nationale UNESCO Commissie heeft de regering geadviseerd over de Conventie. Toenmalig Minister Plasterk van OCW heeft in een brief aan de Tweede Kamer (december 2009) meegedeeld dat hij de Conventie in 2010 wilde ratificeren. Het verdrag is volgens de Minister een belangrijke bijdrage aan het cultuurbeleid: toetreding van Nederland stimuleert de nationale discussie over immaterieel erfgoed, volkscultuur en identiteit ook in relatie tot de diversiteit van de Nederlandse bevolking. Het advies van de Nationale unesco Commissie werd genoemd als een van de redenen voor het ratificatiebesluit.

Kijk ook op de website van unesco voor meer informatie over immaterieel erfgoed.